Nie widzę sensu w odpieraniu ataków hordy rozwścieczonych, wychowanych na brudnych osiedlach zawistnych Polaków. Wstydzę się, że należę do tego chorego i przesiąkniętego głupotą narodu.

Historia Postaci:Była zima. Nie prosta, nie taka łagodna tylko wielki mróz. Całe miasto odcięte od prądu z powodu nadmiernych ilości śniegu. Przez pare dni drogi była zamknięte. Mała dziewczynka odważyła się wyjść w – 30 stopni mrozu. Biały puch sięgał jej powyżej pępka. Łatwo nie było wyjść z domu, jak wielka puszka zawinięta w grube ilości ubrań. Po dwóch godzinach drogi mimo, że trasa wynosiła połowę kilometra, dziewczynka stała się hardkorem. Czemu? Bo skoczyła z okna przed wyjściem z domu w wodę zamrożoną w malutkie płatki i krzyknęła, że nigdy nie będzie hardkorem więc zrobiła ten wyczyn. Tak wiecie co zrobiła. Skoczyła pod mały samochód, który ledwo osiągnął prędkość dwudziestu na godzine. Prawdopodobnie był to Fiat sto dwadzieścia pe. Czyli obrażenia nie były wielkie. Na masce samochodu ślepy kierowca nie zauważył innej istoty swojego pochodzenia mimo, że rozbiła szybę i krzyczała „Stój! Stop! Silnik ma ustać!” . Teraz pozostaje pytanie, jak to zrobiła. Dziewczyna znała karate. Nie było najmniejszego problemu. Po wielkiej „męce” samochód ustał. Kierowca wyszedł z auta i gdzieś poszedł. Zawsze, jak to szczęście nie zostawił kluczyków w stacyjce. Niebiesko włosa kreatura zobaczyła tablice z napisem „Witamy w Litteroot”. Od razu zeskoczyła z maski samochodu sportowego i zaczęła biegać w kółko bez żadnego celu. Wówczas ślepy w połowie człowiek (to ten kierowca super samochodu -.-) zapytał się co tu robi.
- Ja tu tkwię, bo Pan „podwiózł” mnie z Peterburgu aż tutaj. Nawet, gdy krzyczałam Pan nie usłyszał. Dlaczego? – Zapytała z ironią. –
- Widocznie nie miałem założonych okularów i aparatu na uszach. Pozwól, że się przedstawię. Nazywam się Profesor Birch. …
Dziewczyna nie dała dokończyć profesorowi i padła na kolana by poprosić o pokemona. Iż całe swoje żałosne życie próbowała złapać jakiegoś stwora, lecz niestety nie udało się jej. Po chwili z biało-czerwonej kuli wypełzał się mały, słodki biały o czerwonych przejaśnieniach na futerku i ostrych szponach przytulił się do swojego nowego przyjaciela. Po podziękowaniu Prof. Birch ulotnił się z miejsca pobytu.